Beter dan perfect – liever iets dan niets

giant doilyIn mijn hoofd heb ik mooie ideeën, van alles wat ik zou schrijven of maken als de omstandigheden perfect waren, en als ik tijd had. Mijn Pinterestlijstje met leuke crafts voor een mooie middag is bijvoorbeeld al land. Feit is: die omstandigheden en tijd komen eventjes niet. Ik zal maar even moeten oefenen, de schrijf- en maakspieren blijven gebruiken. Lastig, want de dingen waarmee ik oefen voelen half-af, als oefeningen, als tussendoortjes. Ik weet dat ik beter kan, ook als ik meer zou oefenen of per project meer tijd zou gebruiken. Als ik echter blijf hikken tegen het feit dat het niet helemaal is zoals in mijn wens, maak ik helemaal nooit wat.

Hierboven een voorbeeldje; de twee doilies (gemaakt door mijn oma en mijn schoonmoeder,) uit de enorme verzameling hingen alweer een tijdje boven ons bed, met heel ambitieus een lege derde borduurring aan de haak. Elke avond zag ik die lege ring en dacht, er moet iets geweldigs komen, daar. Ik kan leren weven, ik kan portretten van ons gezin gaan borduren, kunst kopen dat daar precies past. En toen kwam ik op Creative Life een workshop tegen waarmee je de grote doily leerde maken in een sessie. De workshop sloeg ik over, maar het pakketje zette ik op zondagmiddag in elkaar, et voila, er hangt eindelijk wat aan het derde haakje. En ik weet gelijk hoe het is om zoiets groots te haken. Done is better than perfect.

Ira Glass over ‘the gap’

Op dit soort momenten put ik vooral moed en motivatie uit wat anderen zeggen. Held Ira Glass (van mijn favoriete podcast This American Life) verwoordde het eens als volgt:

Nobody tells people who are beginners — and I really wish somebody had told this to me — is that all of us who do creative work … we get into it because we have good taste. But it’s like there’s a gap, that for the first couple years that you’re making stuff, what you’re making isn’t so good, OK? It’s not that great. It’s really not that great. It’s trying to be good, it has ambition to be good, but it’s not quite that good. But your taste — the thing that got you into the game — your taste is still killer, and your taste is good enough that you can tell that what you’re making is kind of a disappointment to you, you know what I mean?

(…)

And the most important possible thing you can do is do a lot of work — do a huge volume of work. Put yourself on a deadline so that every week, or every month, you know you’re going to finish one story. Because it’s only by actually going through a volume of work that you are actually going to catch up and close that gap. And the work you’re making will be as good as your ambitions. It takes a while, it’s gonna take you a while — it’s normal to take a while. And you just have to fight your way through that, okay?

Het hele citaat, met een mooie animatie, staat bij Brain Pickings.

Bewaren

Geplaatst in DIY, inspiratie | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Punniken – French knitting post in English

Knitted love wire and thread Simplicated

As this post from 2012 still gets some new readers to this blog, I’m now posting this in English. I’d love to re-introduce my re-discovery of what the Dutch call Punniken, you might call it French Knitting.

I’d been wondering what you can possibly do with this form of knitting that simply creates a very thick thread, most of us learned to use this back in school, if ever. Below, some ways i found to use these soft long threads that you can make in one evening with a film and enough tea ;).

Materials

I bought a french knitting bee, which actually looks like a bee, for 6 euros at a ‘fournituren’ stand at the market. The bee comes with a needle and a complementary pom pom maker (not in the picture). I used yarn with a thickness of 4 (in crochetting). I’ve used some coated metal wire that i bought in a garden shop.

How to do it

I saw the idea for words with wire in Phildar, a French (haha) knitting magazine. It mostly features actual knitting patterns, and some crochet. Once you get the hang of the principle of French knitting, it’s pretty easy. I’ve found this video that shows how to set it up and do it. It’s pretty mindless, so easy to combine with watching some telly.

After about 1,20 meter, 1,5 meters, you can tie a knit and it’s finished, depending on the length of the word or name you want to make. I then started from one end, filled the follow thick thread with the coated metal wire. You can quite easily push it through, every now and then the tip may come out, but just push it back. Make sure you have covered the whole length of the thread before cutting the wire. The thread is quite flexible.
Then, of course, mold it into a word or name.

Other ways to use these thick threads would be some of these i found: A necklace in Dutch, French knitting with little beads in Dutch and Domesblissity has a nice collection (featuring my word).

Enjoyed this little article or have questions? Let me know!

Geplaatst in DIY | Getagged , | 1 reactie

Klein weefproject

klein weefprojectSoms probeer ik wat nieuws, zoals een klein weefproject dat bij een oude Mollie Makes zat. Het is een beetje vreemd, want ik werk zonder plan en handleiding (allang verdwenen), maar het is lekker om te doen. Zoals haken en borduren prima kan terwijl je een detective kijkt (hier in huis is het vooral Death in Paradise en Vera), geldt dit ook voor weven.

Met een raam met daarin (in dit geval 16) haken kun je lijntjes spannen. Daartussen ga je telkens met een draad en een dikke naald, heen en weer, de ene rij voorlangs, de andere rij achterlangs. De bijgeleverde draden zijn allemaal van een zelfde dikte, maar je kunt heel goed variëren in dikte, patronen, kwasten, knopen en ga zo maar door. Dit Nederlandse blog geeft een goede uitleg hoe je met minimale middelen zelf klein kunt weven.

Seventies

Het lijkt misschien suf, maar de techniek is helemaal hip voor ‘wall weavings‘, decoratieve muurkleedjes met een jaren zeventig vibe, met verschillende diktes en variaties in kleuren. Zo’n stuk geweven wol aan de muur voegt gelijk wat warmte en zachtheid toe aan een kamer, misschien. Naast macramé (voor een volgende keer?) zie ik het al een hele tijd op allerlei blogs en bij stylisten (ik tel er vijf in dit huis). Met een knipoog naar de seventies, maar nu noemen we het bohemian.

Op Pinterest zie ik meerdere how-to’s, maar als dit je allemaal te ingewikkeld vindt, kun je ook met wat nepbloemen en een vloerkleedje aan de slag, laat deze dame zien.

http://jesus-sauvage.com/diy-tissage-petits-paysages-tisses-concours-vos-places-pour-le-salon-csf/

Bergen en wolken van Jesus Sauvage.Meer weefprojecten

De mooiste weefsels vind ik zelf die in rustige kleuren, de landschappen of, zoals heldin Pip Lincolne ontdekte, de minimalistische van de Franse Sandra van Jesus Sauvage.
Die laatste heeft ze gemaakt in Ikea-fotolijstjes, in de blogpost geeft ze een Franstalige uitleg over het maken.

Voor nu ga ik even door met oefenen in het mini-weefgetouw en de bijgeleverde kleurtjes. Wie weet maak ik hierna iets wat lijkt om de bergen en wolken van Sandra. Of, wie weet, is het hierna tijd voor macramé …

Geplaatst in DIY | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Weer een Robinson boek – leesvoer

Marilynne Robinson – the Givenness of Things

“My present bewilderments are a new territory that make me doubt I have ever really been lost before.”

Marilynne Robinson, Gilead

Hoewel haar stof soms hard werken is (de fictie niet, die is zo mooi!), heb ik er toch weer een gekocht, een boek van Marilynne Robinson, een Amerikaanse schrijfster, denker en theologe. Haar teksten zitten zo boordevol geschiedenis, compassie en wijsheid … op elk essay kan ik weer een tijd kauwen. Inclusief een tweegesprek tussen haar en Obama uit 2015, dat je ook hier online kunt lezen of luisteren. Over hoop tegen angst in, boeken lezen, onderwijs, eerlijkheid boven sensatie en meer.
Ik kocht er maar gelijk een kopje koffie en twee chocolaatjes bij. En ja, ik besef dat ik vooral over lezen en eten (lezen als eten) schrijf, is er meer in het leven dan?

PS: in 2014 maakte ik deze foto toen ik Home en Lila van haar per post binnenkreeg
PPS: 5 jaar geleden zag de winter er zo uit!
Ik deelde toen ook een heerlijk recept voor courgette-brownies

Geplaatst in boeken | Getagged , | Een reactie plaatsen

De zin van lezen

Ik probeer te lezen. Het schiet er regelmatig bij in, met twee kleine kinderen, jonger dan 4, en andere afleiding. Ik word gelukkiger van lezen, denk ik altijd.

Ik moet dan ook weer over een drempel heen om een nieuw boek te gaan lezen. Bijna alsof ik naar een feestje ga waar ik niemand ken. Ik weet wel zeker dat ik vrienden ga maken. Elk hoofdpersoon in elk boek wil namelijk met me praten. Ik moet even moeite doen ze te leren kennen (soms val ik midden in hun verhaal) en op een gegeven moment besluiten of ik met ze blijf staan kletsen in een tochtige gang of opeens doe alsof ik in de verte iemand zie die ik toch echt even moet spreken. Te vaak blijf ik moeizaam elke bladzijde omslaan, terwijl ik beter het boek kan inruilen voor een exemplaar dat ik leuker vind. Meer mensen herkennen de weerstand om te stoppen met lezen van een boek, maar he, er zijn genoeg redenen om toch te stoppen.

En toch, als mijn boek uit is, heb ik altijd even een rouwperiode, waarin ik afscheid neem van de man, vrouw of het kind, dat die pagina’s even bevolkte. Het voelde even alsof ik iemand heel goed kende. Dat is ook waarom we ‘in een boek verdwijnen’, even met ons hoofd, ook als het boek dicht is, even in dat verhaal blijven zitten. Het is de ‘fiction feeling hypothesis’.

According to the fiction feeling hypothesis, narratives with emotional contents invite readers more to be empathic with the protagonists and thus engage the affective empathy network of the brain, the anterior insula and mid-cingulate cortex, than do stories with neutral contents.

Al die persoonlijke gevoelens die ik heb met een boek, blijken gelukkig niet uniek. Zo blijkt het lezen van fictie sowieso goed te zijn voor empathische gevoelens, ook buiten de wereld in het boek, bijvoorbeeld in relaties en op het werk.

Gelukkig werkt het weer mee in november, vanmiddag kruip ik met een fictieboek op de bank. Werken aan m’n people-skills, zeg maar.

Geplaatst in boeken | Een reactie plaatsen

boeknotitie Big Magic – over creativiteit

Elizabeth Gilbert vind ik sinds Eat, Pray, Love een heldin. Ze schrijft licht over soms zware thema’s, heeft zelf zomaar een nieuw genre uitgevonden en haar TedTalk over inspiratie als een ‘genie’ heeft geprikkeld. Het boek Big Magic, creative living beyond fear wilde ik dan ook graag lezen.

Hetzelfde enthousiasme, het lef om vrolijk te zijn en stug door te werken, permissie, jezelf niet te serieus te nemen, maar wel je werk serieus genoeg te nemen om er keihard aan te werken en te snoeien, het is een inspirerend boek.

Een citaat:

The guardians of high culture will try to convince you that the arts belong only to a chosen few, but they are wrong and they are also annoying. We are all the chosen few. We are all makers by design.

En hier de TedTalk.
Tijd om het ook in de praktijk uit te voeren.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , | Een reactie plaatsen

T-shirts met teksten – een rant

Integrity shirt

Dit shirt zagen we. Mijn eerste reactie: wow, een shirt met een citaat van C.S. Lewis, wat cool, wat bizar. Daarna .. laat ik eens het citaat lezen.

Er staat: Integrity is doing the right thing even when no one is watching [integriteit is het juiste doen zelfs wanneer er niemand kijkt] Was getekend, C.S. Lewis en de producent van de t-shirts.

Hoe meer ik daarover nadacht, hoe vreemder, hoe meer ironisch, op zoveel manieren, dit t-shirt voor me werd.

Want waarom zou je zo’n tekst op een t-shirt zetten, in een lettertype dat je zelf niet kunt lezen als je het draagt? Waarom zou je publiekelijk, met een tekst op je t-shirt, leesbaar voor anderen, uitspraken doen over wat het juiste is als je alleen bent. Wat is de boodschap van zo’n bericht, en voor wie?

Ik speculeer, maar als je daadwerkelijk van mening bent dat integriteit te meten is aan wat je doet als niemand kijkt, is het een beetje vreemd, in tegenspraak zelfs, om een t-shirt te dragen die heel zichtbaar iets daarover zegt.

Maar goed, integriteit zegt misschien niet zoveel over hoeveel je opschept, dus wie weet draag je als man (want het is een herenshirt) zo’n tekst om anderen ervan te doordringen dat jij privé ook altijd het juiste doet, niet alleen als anderen je zien. Je scheidt al je afval, tot aan het lipje van de melk, zelfs als er niemand kijkt, zelfs als het betekent dat je die vieze bakjes waar rauw vlees in ligt nog even moet afwassen voordat je ze bij het plastic afval kunt gooien. Je bent integer en iedereen mag het weten.

Maar nee, zo zijn t-shirts met teksten tegenwoordig niet bedoeld. De t-shirts met teksten die we in de winkels zien roepen allemaal een heleboel boude zaken, bedoeld om ons een positief gevoel te geven, over creativiteit, glimlachen en wat dan ook. Er zitten positieve woorden in de zin en het algemene gevoel is dus warm.  Het citaat staat los van wie dit het eerst gezegd heeft, maar staat ook los van de betekenis. Misschien is het gemakkelijker om niet na te denken over de betekenis van zo’n citaat als het niet in je eigen taal is. Dit shirt is wat extremer, een voorbeeld van disconnect, ik heb er even geen ander woord voor. Zoals we niet meer weten waar ons eten vandaan komt, weten we ook niet meer waar we onze inspiratie (of zelfs  geloof en waarden) vandaan halen. De ontwerper heeft waarschijnlijk allemaal fijne inspirerende quotes van Pinterest aan zijn manager laten zien en om een of andere reden kwam deze door de keuring. Het lijkt me sterk dat de producenten de naam van Lewis verder hebben gegoogeld dan alleen de Narniafilms …, misschien.

T-shirts die optimistisch in one-liners beloven dat de toekomst bright is, dat een glimlach veel goed maakt, met een zonsondergang erachter. De tekst doet er niet eens toe, het warme gevoel, zeker in een vreemde taal, is de fijne reden waarom we de shirts kopen. Ja hoor, ik geloof in creativiteit. Ja hoor, ik vind dat momenten belangrijk zijn. Ja hoor, integriteit is heel goed.

Hoe zou Lewis zich hebben gevoeld, dacht ik toen. Stel je voor, Oxford, 1962, Lewis scharrelt richting zijn vaste pub en tegenover hem loopt iemand hem tegemoet met dat citaat op een t-shirt. Wat zou hij denken, vinden? Zou hij hier royalty’s voor gekregen hebben?

Eenmaal thuis kon ik het niet uit mijn hoofd zetten, want wie weet is dit helemaal geen citaat van C.S. Lewis? Even zoeken en inderdaad, het is niet van Lewis. het citaat is een parafrasering van de woorden van ene Charles Marshall, ironisch genoeg schrijver van een boek dat vooral een einde moet maken aan geloven in sprookjes.

Gelukkig zal Lewis zelf niet het t-shirt tegenkomen, schrijvers hebben namelijk wel eens de neiging om te denken dat het citaat echt van hen is, zoals bijvoorbeeld John Green, die een mooi citaat met zijn naam eronder telkens tegenkwam en zelfs opnam in zijn merchandisewinkel, totdat bleek dat de mooie woorden niet van hem waren. Hier past natuurlijk het mooie citaat van Abraham Lincoln heel goed in.

Nog meer ironie? Dit zeer integere shirt is in de aanbieding.

Bewaren

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Iedereen kan schilderen

Iedereen kan schilderen creatief zijn.

Will Gompertz zei het deze week heel mooi in dit interview in Trouw. Wat stukjes die mij best aanspraken (de vertaling, daar ben ik soms minder van onder de indruk).

“Veel dingen die we doen zijn dierlijk, zoals eten of slapen. Maar als we iets creëren, al is het een cake of een wiskundige formule of een jurk, tilt dat ons naar een ander niveau. We kunnen de cake uitdelen: we kunnen door creativiteit andere mensen raken”

“Mensen mogen doen wat ze willen natuurlijk. Maar wij doen vandaag de dag alsof kunstenaars, schrijvers en muzikanten een soort goden met uitzonderlijke giften zijn. Mensen zeggen: ‘Ik kan geen film maken zoals de Coen-broers (regisseurs van een reeks zeer succesvolle films, red) dus ik ben niet creatief.’ Dat is onzin! Iedereen kan creatief zijn op het niveau van de Coen-broers. Het gaat erom dat je je eigen ding vindt, en daar met eenzelfde toewijding als zij aan werkt. En dan…” Gompertz spreidt zijn armen: “Boem!”

“Je ‘ding vinden’ begint bij je eigen nieuwsgierigheid vertrouwen en niet argeloos doen wat anderen je vertellen.”

Over kinderen, school en leren nieuwsgierig worden blijven:

“Scholen moeten meer op kunstacademies lijken, vind ik. Nu moeten leerlingen feitjes uit hun hoofd leren. Feiten zijn de regel geworden, en die zorgen er dus voor dat niemand meer vragen stelt. En juist de nieuwsgierigheid die aan de basis van vragen ligt, is de aanjager van creativiteit. We leren kinderen als machines te opereren, in plaats van ze ruimte te geven om mens te zijn.”

En heel handig, meneer Gompertz stelt ook gelijk negen regels op voor denken als kunstenaar. Lees het interview hier.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Kurt Vonnegut over maken

If you want to really hurt your parents, and you don’t have the nerve to be gay, the least you can do is go into the arts. I’m not kidding. The arts are not a way to make a living. They are a very human way of making life more bearable. Practicing an art, no matter how or badly, is a way to make your soul grow, for heaven’s sake. Sing in the shower. Dance to the radio. Tell stories. Write a poem to a friend, even a lousy poem. Do it as well as you possibly can. You will get an enormous reward. You will have created something.

Aldus Kurt Vonnegut in één van de essays in A man without a country.

Foto via Creative Commons van Miserlou https://www.flickr.com/photos/miserlou/

Foto via Creative Commons van Miserlou

Sinds dit jaar schrijf ik meer. Offline, creatief, fictie, dagboek en in kleine notitieboekjes. Als ik erover praat noem ik het vingeroefeningen, al was het soms uren zwoegen en heb ik zelfs twee ochtenden in een koffiezaakje gezeten, voor het gevoel. Sommige mensen vraag ik ze te lezen. Wie weet waartoe, maar uit bovenstaande citaat lees ik al dat zelfs die oefening al goed doet, leven dragelijk maakt, en zo voelt het ook.

Brain Pickings verzamelde nog acht regels voor schrijven van de man.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Een kaartje met knopen

voorkantEen baby, een baby! Gelukkig is het nog steeds geen oud nieuws, zelfs niet in blogland, we hebben er een kindje bij. Op dit moment ligt ons dochtertje, een paar maanden oud, heerlijk te slapen. Het mooie van zo’n kleintje, ze blijft zo lang klein!

Elk kind is een avontuur. Baby nr. 1, inmiddels een vrolijke peuter, zette onze wereld vrolijk op zijn kop, en dat geboortekaartje bevatte zelfs het woord ‘avontuur’. Er stond een stoer bootje op. Voor baby nr. 2, ons kleine meisje, wilde ik ook zoiets, maar dan wat liever misschien. Net als een vouwbootje heeft een luchtballon iets zoets en wordt het natuurlijk voortgeblazen door de wind. Luchtballonnen vind ik erg leuk, zie ook hier, dus daarom een luchtballon. Het kaartje wilde ik dit keer  zelf maken. Nou ja, de eerste versie, de rest is allemaal computer- en printwerk.

Wil je ook zoiets maken? Ik kan me andere leuke vormen voorstellen, zoals een ijsje, een huisje, of misschien een kerstboom van knopen als kerstballen. Kijk op dit pinboard voor ideeën van anderen. Ik heb dit vrij groot gemaakt, ongeveer ter grootte van een A4. Zo werk je groter en prettiger. Ik heb hem vervolgens gefotografeerd en laten verwerken tot kaartje.

kaartje in kamertjeBenodigdheden

  • Vilt van 20 bij 30 cm in lichtblauw
  • een berg knopen (de mijne komen van twee oma’s en de Hema. Pipoos verkoopt zakjes met ‘granny knoopjes’.)
  • twee lintjes
  • een dik garen, bruin
  • een haaknaald, nr 6/7
  • hobbylijm

Ook handig: een soepkom/mok en een potlood.

Werkwijze

Maak eerst de ballon, door een cirkel (met soepkom en potlood) te tekenen op het vilt. Leg er vervolgens de knopen in zoals je leuk vindt. Voor mij werkte het het beste om van buiten naar binnen te werken. Plak ze vast op het vilt met lijm.
Haak hierna het mandje. Dat kan pas als je weet hoe groot je ballon is. Ik heb het op gevoel gedaan, eerst 8 losse, daarna omgedraaid en daarboven 8 halve stokjes, weer omgedraaid en weer 8 halve stokjes. Met dunner garen en een kleinere naald heb je meer steken en rijen nodig.
Plak vervolgens ook het mandje op het vilt. Plak vervolgens de uiteinden van de lintjes op, de ene kant onder een hoekje van het mandje, de andere kant onder een knoop. Ik had twee kleuren lintjes, die heb ik samengepakt en op dezelfde plek geplakt, om nog een beetje diepte in het plaatje te brengen.
Tot slot heb ik heel veel foto’s ervan gemaakt om te zorgen dat de kaartenmaker het plaatje goed kon gebruiken. Binnen, met daglicht, dat werkt het beste. De scanner zorgde voor teveel schaduw.

Inmiddels zijn de kaartjes allang verstuurd en is de kraamtijd allang voorbij. Ik heb deze ‘eerste’ kaart in de kamer van onze kleine gehangen, boven haar bedje. Zo kan ze alvast dromen van haar toekomstige avonturen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Geplaatst in DIY, kinderen | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen