Ik ben dol op to-do lijstjes. Of, nou ja, ik maak ze en vervolgens hangen ze dreigend boven mijn hoofd. Ook maak ik voortdurend goede voornemens, want alles kan altijd beter. Daar is op zich niks mis mee, maar ik wil het gewoon wat beter aanpakken (zie je, weer een voornemen). Dus, vanaf nu ga ik mijn blog wijden aan goede voornemens. Mijn eerste goede voornemen was om weer op dit blog te schrijven en daar wat meer een gewoonte in te bouwen.
Het probleem zit in mijn hoofd. Ik kan wel schrijven als ik wil, maar ik heb het gevoel dat sommige mensen met liedjes hebben. Wat als alle melodieën opraken? Het moet er op een gegeven moment wel aankomen, daarom wordt Coldplay zo vaak van plagiaat beschuldigd. Wat als alles gezegd is en ik voortdurend en onbewust plagiaat aan het plegen ben?
Zelfs als dat niet zo is, zijn er nog genoeg uitdagingen. Hoe zeg ik iets origineels, en hoe zorg ik vervolgens dat dat interessant genoeg is om te lezen? Ik wil niet gelijk iedereen boeien, maar een heel klein beetje geïnteresseerd publiek, daar doe ik het toch voor.
Gisteren ontmoette ik een boy wonder, een schrijver die net zo oud is als ik en drie bestsellers heeft. En dan niet eens het ‘gemakkelijke’ werk, thrillers en zo, maar twee echte romans die insloegen als bommen en een flinke pil non-fictie. Ik vergelijk mezelf met iedereen, dus ook met hem. Maar daarin vergeet ik heel vaak dat al die mensen die dingen doen, in ieder geval wel zijn begonnen. Ooit begonnen ze met kleine stappen, grote stappen, lompe sprongen in het diepe of flink toegejuichte kinderstappen.
Dus dat ga ik nu ook doen. Kinderstappen. Kijken waar dit heen leidt.